NasNico

It's in Dutch and about SOUND & VISION

Ierland verliest z’n helden

Sticky bericht

Ierland moet in rap tempo afscheid nemen van enkele van de belangrijkste muzikale volkshelden die het eiland ooit voortbracht. Drie jaar geleden overleed Sinéad O’Connor veel te jong (56) na een getroubleerd leven. Nog in hetzelfde jaar namen de Ieren zoals alleen de Ieren dat kunnen uitbundig afscheid van Shane MacGowan, de zanger van The Pogues. Hij schreef ‘The Fairytale of New York’, dat inmiddels is uitgegroeid tot dé nationale kersthit van het land.

Beelden van de uitvaart gingen de hele wereld over. Het was de weduwe van de overleden zanger die dansend tussen de kerkbanken stond, tijdens het waardige eerbetoon, uitgevoerd door Glen Hansard, Lisa O’Neill & the Dubliners.

Ach ja, Glen Hansard. Nóg zo’n Ierse volksheld. In dezelfde week dat Sinéad O’Connor overleed kwam hij afgelopen woensdag – net als zij op 56-jarige leeftijd – onverwacht om het leven. In zijn geval bij een motorongeluk.

Die berichtgeving in de afgelopen dagen heeft de Ieren echt lamgeslagen. Afgelopen dinsdagavond speelde Glen Hansard nog voor enkele tientallen mensen in The Wren’s Nest, een pub aan de westkant van Dublin.
De Ierse zanger en muzikant mocht dan getourd hebben met Bob Dylan, opgetreden met Bono, Eddie Vedder en Bruce Springsteen en een Oscar hebben gewonnen – op dit soort plekken speelde hij net zo graag.

In een filmpje dat twee dagen later naar buiten kwam zit hij op een stoel tussen de anderen, zijn akoestische gitaar tegen zijn borst. Op de klok aan de muur is het kwart over elf. Hij bleef tot de pub rond middernacht dichtging. Een paar uur later kreeg de politie melding van een eenzijdig motorongeluk op een weg niet ver van The Wren’s Nest. Hulp mocht niet meer baten.

Ook ik ben een beetje van de leg en draai dit weekend alleen maar die geweldige muziek van zijn band The Frames, zijn prachtige duetten met Markéta Irglová en natuurlijk veel van zijn solowerk. Dat doen de Ieren ook, getuige de actuele Ierse streaminglijst waar Hansard momenteel de nummers 1,2 en 3 inneemt. (zie hierboven)

Eigenlijk verdient het levensverhaal van Glen Hansard, de voormalige straatmuzikant die in Dublin een jonge Tjechische bloemverkoopster ontmoet, een boek. De film is er al. Daarin hebben zij beiden nota bene de hoofdrol! Het leverde Hansard & Irglová zelfs een Oscar op.

Op de vleugels van dat succes toerden beiden – ze waren inmiddels ook in romantische zin een duo – ineens de wereld over. Ik wil niet teveel verklappen, maar ook dat avontuur werd met camera’s gevolgd. Nu niet voor een film, maar een documentaire.

De Ierse pers maakte afgelopen vrijdag ook melding van de reactie van Markéta Irglová op het abrupte einde aan het leven van Glen Hansard. Zijn uitvaart wordt komende dinsdag live uitgezonden door RTÉ, de nationale televisie van Ierland.

You think you can dance?!

Sticky bericht

Oké. Shakira is er al ‘twerkend’ in geslaagd om zichzelf via het enigszins dubieuze WK-voetbal van Infantino/Trump weer in het spotlicht te plaatsen. Is het haar laatste ‘trucje’? Opvolgsters dringen zich op.

Maak kennis met Bibanna uit Parijs. Als leider van de groep zorgt ze er ook meteen voor dat de rest helemaal synchroon meedoet. Op sociale media heeft ze momenteel nog geen 200 duizend volgers, maar daar begon Shakira ook ooit mee.

Crisis? Wélke crisis?

“Het lijkt een simpele foto. Twee mensen die vanaf het strand naar de bosbranden aan de overkant van het water kijken. Maar het is een klein kunstwerk dat in kranten over de hele wereld werd geplaatst, online viraal ging en uitgroeide tot dé iconische vereeuwiging van de zomerse bosbranden dit jaar in Frankrijk”, schrijft het AD vandaag.

Alles zit erin, in die ene foto. Vlammen die vervaarlijk en metershoog om zich heen slaan. Een rookwolk die de complete skyline donker maakt. De dreiging en het gevaar zijn voelbaar. En daar tegenover: toeristen die op twee strandstoelen onbekommerd vakantie vieren, onder een parasolletje van pastismerk ‘51’.

Hel & verdoemenis
Oud als ik ben moest ik direct aan de ‘millenium-wende‘ denken, mooi Duits voor de overgang van 1999 naar 2000, en daarmee de wisseling van het tweede naar het derde millennium, waarbij in bepaalde kringen hel & verdoemenis werd voorspeld. Het bleef gelukkig allemaal uit.

Opvallend blijft wel de gelijkenis van de foto die persbureau AFP gisteren publiceerde met de legendarische hoes van ‘Crisis, What Crisis’, een album van Supertramp uit 1974.

Dat was 26 jaar voor die ‘millenium-wende’.
En tjsa, precies 26 jaar daarna zijn we bij die foto van vandaag.

Een rauw muzieksprookje

Tucker Zimmerman maakte zijn eerste plaat in 1968. Na korte omzwervingen door Europa ontmoette hij Marie-Claire Lambert, zijn liefde voor het leven. Ze trouwden en streken neer in de bosrijke omgeving van het Waalse Stockay-Saint-Georges, waar Tucker een atelier had en vijftig jaar muziek bleef maken die ons vrijwel allemaal is ontgaan.

Optredens waren en wel. Zimmerman speelde veel in Duitsland en de Benelux. Hij bouwde daar een bescheiden maar trouw publiek op, buiten het zicht van de grotere muziekindustrie. Totdat hij – inmiddels de grens van 80 jaar gepasseerd – onverwacht een telefoontje kreeg van Adrianne Lenker. De frontvrouw van Big Thief, een van de belangrijkste muzikanten en tekstschrijvers van deze generatie, bleek groot fan, en probeerde al jarenlang in contact te komen met Tucker.

Jubelende kritieken
Het leidde tot een gezamenlijk album, ‘Dance Of Love’, met Big Thief als begeleidingsband, dat kon rekenen op jubelende kritieken wereldwijd. Daarmee kwam een abrupt einde aan het teruggetrokken leven dat Zimmerman als obscure singer-songwriter leidde in de bossen van Wallonië. ‘Het heeft mijn leven veranderd. Nu moet ik e-mails leren beantwoorden en ineens interviews doen. Al die aandacht. Ik hou er niet van, maar ergens is het ook fantastisch’, zei hij in gesprek met VPRO’s 3voor12.

‘Ik schreef muziek, maar het wekte vrijwel geen interesse’, vertelt Tucker in zijn door boeken overspoelde huis. ‘Mensen deden me constant beloftes die vals bleken te zijn. Er werd me een tour door Amerika en Canada beloofd, maar uiteindelijk bleek het allemaal een soort grap. Ik kreeg optredens die ineens niet doorgingen. Ik had besloten het allemaal op te geven. Ik wilde niets meer met dit soort dingen te maken hebben.’
HeavenMagazine, 19 januari 2026

Na zijn onderwacht late doorbraak met het album ‘Dance of Love’ was de inmiddels 83-jarige Zimmerman in november 2024 te zien op festival Le Guess Who in Utrecht, waar hij tot tranen geroerd een ovationeel applaus in ontvangst nam.

Vuurzee
En zo abrupt als hij naar sterrendom en adoratie van een jong publiek werd gekatapulteerd, kwam er een nog onverwachter einde aan dit muzieksprookje. Op 17 januari brak er brand uit in het huis van Tucker Zimmerman en zijn vrouw Marie-Claire, met wie hij al meer dan vijftig jaar was getrouwd. Het koppel werd bevangen door de rook en overleefde de vuurzee niet.

Over de oorzaak van de brand is nog geen duidelijkheid. Volgens de lokale brandweer stond het huis al in lichterlaaie toen de hulpdiensten arriveerden.

Hier komt een supercel

Als je dacht dat een onweersbui bestond uit een beetje regen, wat gerommel in de verte en een klagende buurman die zuchtend zijn barbecue de schuur in sleept, dan hebben ze in de Amerikaanse staat Nebraska toch echt een andere kijk op slecht weer.

Daar trok vorige week namelijk de ‘Sidney Nebraska Supercell’ voorbij. Het was een gigantische supercel die over het open landschap trok. Niet zomaar een regenwolk, maar een complete muur van duisternis die komt aanrollen.

Door de extreme wind werden enorme hoeveelheden stof en aarde de lucht in geblazen. Daardoor lijkt de storm nog groter en dreigender dan hij al was. Het resultaat is een tafereel dat zo uit een Hollywood-rampenfilm lijkt te komen.

Even een liedje tussendoor

Er hangt iets in de lucht

Alles was ongewoon aan vrijdag 26 juni in Nederland. Zelfs in Den Haag aan de koele Noordzee steeg de temperatuur in de loop van de middag naar 36 graden Celcius. Laat ik niet uitwijden over hoe ongebruikelijk dat is en waar dat door komt, want daar is genoeg over gezegd en geschreven.

Wat MIJ opviel waren de toenemende activiteiten in de lucht. Het was nog broeierig warm en er stond geen zuchtje wind, maar hevig onweer was op komst. Wij hebben onze weer-‘apps’, maar onze gevleugelde vrienden boven ons niet en toch voelden zij kennelijk feilloos aan dat er noodweer op komst was. Nooit eerder zag ik ze in deze aantallen vanuit mijn keukenraam en vooral: niet eerder zag ik zóveel onrust in de lucht.

Pink Floyd of The Dream?

Ik moet tot m’n schande bekennen dat ik nog nooit van de Nederlandse popgroep The Dream had gehoord. Terwijl zij nota bene samen met Pink Floyd zalen platspeelden in Londen en Parijs en ook optraden op het Holland Pop Festival in Kralingen en op Pinkpop.

Het is september 1969 wanneer de Tilburgse psychedelische band The Dream onder aanvoering van Floris Kolvenbach met Pink Floyd door ons land toert. Op de affiches wordt The Dream even groot aangekondigd als hun Engelse vakbroeders. Afspraak is dat de bands om en om als hoofdact op het podium zullen staan.

Zo gebeurt het dat het publiek in Groningen denkt Pink Floyd te zien spelen, terwijl in werkelijkheid The Dream voor hun neus staat. The Dream is ook de eerste Nederlandse band die met een heuse rockopera op de proppen komt.

The Dream heeft van 1966 tot 1973 bestaan. In 2007 gaven zij nog eenmaal een concert in theater de Agnietenhof te Tiel. 

Gelukkig is er in 1994 nog een dubbel-CD verschenen om te voorkomen dat álles wat The Dream in die periode maakte in het grote niets zou verdwijnen. Overigens is ook die CD uiteraard inmiddels alweer heel moeilijk te vinden, maar … wie zoekt, zal vinden. Het is mij ook gelukt.

Pagina 1 van 115

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén