NasNico

It's in Dutch and about SOUND & VISION

Het onvermijdelijke einde

Sticky bericht

De dood van David Bowie en Freddie Mercury kwam onverwacht omdat ze hun ziekte verborgen hielden. Hoe anders was dat met de vroegtijdige dood van andere muzieklegendes als Whitney Houston, George Michael en Amy Winehouse.
Artiesten van de buitencategorie die stuk voor stuk bezweken onder de last van wereldwijde roem. We waren allemaal getuige van hun met drank, pillen en ander drugs omgeven ondergang in slow-motion.

Voor de zekerheid maar even v.l.n.r: Whitney Houston,
George Michael en Amy Winehouse

Het bekendste voorbeeld is natuurlijk Michael Jackson die zich voegde bij zijn broers en met hun eerste single als The Jackson 5 (‘I want you back‘) direct wereldwijd een superster was. Voor de goede orde: hij was toen 11 jaar.

Zonder hier gelijk weer een hele bibliografie te willen gaan schrijven: Na zijn kinderjaren werd Michael Jackson als jongvolwassen man zo mogelijk nóg succesvoller met zijn grensverleggende album Thriller, dat met 70 miljoen (!) exemplaren uitgroeide tot het meest succesvolle muziekalbum allertijden.

Daarna kwamen de berichten over Michael Jackson die zijn huid liet bleken, in zuurstof-tanken sliep en zijn eigen pretpark ‘Neverland’ liet bouwen. En over de kinderen die daar logeerden en zelfs het bed met hem deelden. Michael Jackson, de King of Pop, was zich van geen kwaad bewust zoals blijkt uit dit interview.

Vertaling: “Waarom kun je je bed niet delen?
Het meest liefdevolle wat je kunt doen, is je bed delen met iemand.”

Michael Jackson werd tijdens zijn leven herhaaldelijk beschuldigd van seksueel misbruik van minderjarigen, met als hoogtepunt een rechtszaak in 2005. Het was een ongekend mediaspektakel. Hij werd weliswaar op alle punten vrijgesproken, maar sindsdien belandde ‘Wacko Jacko’ in een vrije val.

This Is It!
Groot is de verbazing als Michael Jackson op een persconferentie in Londen plots een reeks van 50 (!) concerten aankondigt: This Is It!
Was dat zijn idee? De druk tijdens wekenlange repetities is immens. “Ik heb pijn”, zei Jackson in die hectische weken tegen zijn lijfarts Conrad Murray. Hij vroeg (en kreeg) – zoals uit de latere rechtszaak tegen Murray bleek – steeds meer propofol toegediend.

Laatste audiofragment
In de onlangs in Engeland uitgezonden 4-delige serie ‘The Trial’ is een huiveringwekkend audiofragment te beluisteren dat afkomstig is van de iPhone van Michael Jackson’s lijfarts. Het fragment is authentiek en kwam ook ter sprake in CNN’s verslag van de zitting tegen Conrad Murray.

Zes weken na dit audiofragment – de allerlaatste keer dat de gekwelde artiest is te horen (buiten de beelden van de repetitie) – werd Michael Jackson dood aangetroffen op zijn bed in één van zijn woningen aan 100 North Carolwood Drive in Los Angeles.

Michael Jackson spreekt langzaam en bijna onverstaanbaar, maar zegt hier “When people leave my show, I want them saying ‘I’ve never seen anything like this in my life. He’s the greatest entertainer in the world”.


Terug naar Hoggar

Door de politieke onrust in Mali moest de band uitwijken naar Algerije. Op hun tiende studioalbum Hoggar is te horen dat het muzikale rebellenleger van Tinariwen de wapens nog altijd niet neergelegt. Na 25 jaar is op het album ook mede-oprichter Liya Ag Ablil (Diarra) weer te horen. De cirkel is rond.

Tinariwen nam Hoggar op in de stad Tamanrasset, omringd door vrienden van vroeger, bij het Hoggar-woestijngebergte: een plek waar de oprichters in 1979 begonnen met musiceren, als vluchtelingen en strijders voor het behoud van de Toearegcultuur. complete artikel

Staren naar de maan

Ik weet niet wat het is, maar mensen maken liever kleurrijke foto’s van en met de zon overdag, dan van andere hemellichamen die in de avond of de nacht zijn te zien. Misschien koester ik daarom wel die paar bijzondere momenten dat het minder populaire broertje van de zon zich schuchter door de Haagse avondlucht begeeft.

En ik maakte er op de mooiste momenten wél een foto van. Kijkwijzer: ik heb alleen wat licht- en kleuraanpassingen moeten toepassen, maar géén AI bewerking. En heb ook geen dure camera maar alleen m’n smartphone. Het is een kwestie van op het juiste moment naar buiten kijken en je telefoon bij de hand hebben.

Feest in Chinatown

In Den Haag wonen ongeveer 10.000 tot 11.000 mensen van Chinese herkomst. Na Amsterdam en Rotterdam heeft Den Haag daarmee de grootste populatie inwoners met een Chinese migratieachtergrond in Nederland.

Den Haag heeft ook een officieel aangewezen Chinatown (rond de Wagenstraat en Gedempte Gracht), wat een van de belangrijkste culturele en commerciële centra voor de Chinese gemeenschap in Nederland is. En dat was afgelopen zaterdag goed te merken.

‘Drive & Walk’ bioscoop

De term walk-through-bioscoop kenden we nog niet, maar wie eerder deze maand vanaf acht uur ’s avonds tot in de nacht door het Haagse Westeinde liep, weet inmiddels wat het inhoudt. Op de ramen van tien historische panden in de straat waren de meest uiteenlopende experimentele films en videowerken te zien.

Het Sleepy Eyes Film Festival verraste wandelaars met 15 internationale (korte) films en videokunstwerken. Het doel, in de woorden van de organisatoren: “Tijdens Sleepy Eyes wordt de aandacht even omgeleid, de tijd bevroren, de blik vertraagd of juist versneld. De openbare ruimte wordt voor even een plek voor eigen gedachten en persoonlijke ervaringen.”

In gesprek met CoPilot

Sluipenderwijs raak ik steeds meer ‘in gesprek’ met bekende AI-chatbots als ChatGPT, Gemini (Google) en Copilot (Microsoft). Aanvankelijk alleen als ik op zoek was naar feitelijke informatie, maar toen ik onlangs wilde weten waarom het album ‘In The Blue Light’ zo weinig wordt genoemd als een hoogtepunt uit het oeuvre van Paul Simon kwam CoPilot met een verrassend inhoudelijk antwoord.

Een paar dingen spelen mee:

  • Het is een herinterpretatie-album. Veel mensen verwachten nieuw materiaal, terwijl Simon hier juist oud werk opnieuw vormgeeft. Dat trekt automatisch een kleiner publiek.
  • De arrangementen zijn verfijnd, bijna kamermuziek. Voor luisteraars die houden van zijn meer verhalende of ritmische werk voelt dit album minder “typisch Paul Simon”.
  • Het is een laatcarrièreplaat. Veel fans haakten na Graceland of Rhythm of the Saints af en volgen zijn latere werk minder intensief.
  • De instrumentatie, de gastmuzikanten, de nieuwe invalshoeken op oude nummers — het is muziek die langzaam groeit bij herbeluistering.

AI-chatbot CoPilot vervolgt: “Er is een kleine maar enthousiaste groep luisteraars die dit album juist ziet als een van zijn meest volwassen, coherente werken. Alleen… die groep is niet zo luid aanwezig online. ‘In The Blue Light’ is zo’n album dat níet veel lawaai maakt, een plaat die meer fluistert dan schreeuwt, en dat soort werk krijgt zelden de grootste aandacht in commentsecties”, aldus het volledig geautomatiseerde antwoord op mijn vraag. Ik had het niet beter kunnen verwoorden.  

Verknocht aan Teletekst

Nederland is een van de laatste landen ter wereld waar Teletekst niet alleen overleefde, maar zelfs nog altijd een van de populairste nieuwsplatforms is. Daarom houdt de NOS de dienst actief in de lucht, investeert het zelfs nog altijd in de techniek van de dinosaurus onder de hedendaagse nieuwsaanbieders.  

In andere landen zijn publieke en commerciële omroepen allang gestopt: de BBC stopte met Ceefax in 2012, de VRT in 2016, RTL Text in 2017 en SBS/Veronica/Net5 in 2018, waardoor NOS Teletekst nu de laatste van zijn soort is.​
Wekelijks bereikt Teletekst via tv en app samen ruim 3,2 miljoen Nederlanders, met vooral extreem veel verkeer naar voetbalpagina 801 en sportpagina 601. Op de app van Teletekst werd de nieuwspagina 101 vorig jaar 1,9 miljard keer geopend door 3,2 miljoen bezoekers; de app staat daarmee op plek vier van de populairste nieuwsapps, na NOS, NU.nl en AD.

Start van NOS Teletekst op VU Amsterdam, april 1980. Foto: Koen Suyk (Anefo) © Nationaal Archief.

Het format is in de kern sinds 1980 vrijwel niet veranderd; de redactie hanteert bewust het adagium “vooral niet innoveren”, waardoor gebruikers exact weten waar ze welke pagina kunnen vinden. Mediahistorici beschrijven Teletekst als “saai, degelijk en altijd actueel”. complete artikel

Grote Kerk in 3D-lichtscan

Het lichtkunstproject ‘Points of Light’ transformeerde de Grote Kerk in Den Haag naar een abstracte compositie van licht en geluid, waarin de architectuur van het monumentale kerkgebouw onverwacht nieuwe dimensies kreeg.

Folkert Blaauw, directeur van de Grote Kerk: “Met Points of Light krijgt de Grote Kerk een totaal nieuwe beleving. Licht en soundscapes laten de architectuur op een manier zien die je nog niet eerder hebt ervaren. De vertoning is gratis toegankelijk, omdat we graag willen dat iedereen de kerk in dit licht kan ontdekken.” En ik was er bij:

Voor ‘Points of Light’ is gebruik gemaakt van een Lidar 3D-scan, een techniek waarbij lichtpulsen worden ingezet om zeer nauwkeurige driedimensionale modellen te creëren. Deze data vormen de basis voor projecties die de gewelven en structuren van het hoogkoor zichtbaar maken in ritmische patronen van licht, gecombineerd met speciaal ontwikkelde soundscapes.

Pagina 1 van 112

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema door Anders Norén