NasNico – It's in Dutch and about SOUND & VISION

Van luid naar de totale stilte

Gepubliceerd op 20 maart 2026

Dit is het verhaal van Mark Hollis. Met een donderend geluid beklom hij met zijn band Talk Talk vanaf het eerste moment de hitlijsten. Eerst in de UK en vrij snel daarna ook in Nederland en de rest van de wereld. We kennen ze allemaal nog: It’s My Life, Such A Shame en Life’s What You Make It.

OVT: TALK TALK – MEESTERS VAN DE STILTE

Nog altijd blij met deze 12″ van hun debuutsingle.
Haalde in 1982 een 52ste plek in de UK.

De groep rond Hollis werd na het succesvolle album Colour of Spring beloond met een groot studiobudget om dat commerciële succes te evenaren of zelfs te overtreffen.

Veertien maanden na de start van de opnames zag Spirit of Eden het levenslicht. Een album dat marketingmensen tot zelfmoord zou drijven, aldus recensent Mark Cooper in Q.
De synthpopsound van de eerste platen was compleet verdwenen. Pop kan het haast niet meer genoemd worden, het was eerder een mix van jazz, klassiek, ambient en hooguit een scheutje modern rock.

Zwanenzang
Drie jaar na Spirit of Eden verscheen de zwanenzang van de band: Laughing Stock. Een zo mogelijk nog abstracter album dan zijn voorganger. Talk Talk combineerde de meest uiteenlopende invloeden, variërend van Erik Satie, Miles Davis, Nick Drake tot Neu!
Zanger Guy Garvey van Elbow zei bewonderend in een interview met The Guardian treffend: “The amazing thing about Talk Talk is that their early stuff was awful. I hope they’re remembered for Laughing Stock. Their song ‘New Grass’ will be played at my funeral; it’s the most beautiful song I’ve ever heard.” (bronbericht)

Hoewel de groep nooit officieel uit elkaar ging, verscheen in 1998 een solo-album van Mark Hollis, waarin hij de lijn van Laughing Stock nog verder doortrok, richting nóg meer stilte.

“I love sound.
And I love silence.
And in a way, I like silence more.”

Mark Hollis (1998)

Daarna trok Hollis zich terug uit het publieke leven. Hij zei daarover in The Guardian:

“Ik kies voor mijn familie.
Misschien zijn anderen daartoe in staat, maar ik kan niet op tournee gaan en tegelijkertijd een goede vader zijn”

Hij trad in 2004 nog één keer in de openbaarheid (zie foto hierboven) om een prijs op te halen voor It’s My Life. Zijn laatste snipper muziek leverde Hollis in 2012 af met ARB Section 1, die is gebruikt in de televisieserie Boss.

Mark Hollis overleed in februari 2019 na een kort ziekbed op 64-jarige leeftijd aan de gevolgen van kanker. Voor zover ik kan nagaan, is dit hieronder één van de laatste foto’s waarop ook ene Derek Pike poseert met de Talk Talk-zanger.

Hij schrijft: “Ik ontmoette Mark tijdens een Ducati-motortocht en had geen idee dat hij van Talk Talk was tot onze laatste avond van het diner. Zo onopvallend en erg grappig met een droge humor die de meesten niet zouden waarderen (ik zeker wel!). We praatten onafgebroken over motorfietsen en zijn geliefde Ducati.”

Een vrijgegeven meesterwerk

Gepubliceerd op 19 maart 2026

Daags na de jaarlijkse uitreiking van de Oscars, kwam de Haagse redactie van het AD met een leuk weetje. De allereerste Nederlandse Oscarwinnaar kwam gewoon uit Den Haag. Lang voordat regisseur Paul Verhoeven Hollywood veroverde, schreef een andere Hagenaar al geschiedenis bij de Oscars: Herman Rosse. Herman wie?

Rosse werd in 1887 geboren in Den Haag. Nog voordat hij 25 was, had hij gestudeerd in Londen en de Verenigde Staten en maakte hij deel uit van een kunstenaarscommune. Hij begon zijn carrière niet in de filmwereld, maar als architect, ontwerper en kunstenaar. Op zijn 24ste kreeg hij zelfs een bijzondere opdracht: het ontwerpen van delen van het interieur van het beroemde Vredespaleis.

*Gang rondom de binnenplaats van het Vredespaleis,*
*ontworpen door Herman Rosse*

Later verhuisde Herman naar de Verenigde Staten, waar hij in de filmwereld terechtkwam. En met succes. In 1930, tijdens de derde editie van de Academy Awards, won hij als eerste Nederlander ooit een Oscar. De prijs kreeg hij voor Best Art Direction voor zijn werk aan de film King of Jazz. Voor deze kleurrijke musical ontwierp Herman de decors en kostuums.

King of Jazz was een van de eerste grote spektakelfilms die volledig in (tweekleuren) Technicolor werd opgenomen. Het bevat ook het beroemde optreden van Paul Whiteman en zijn orkest met de “Rhapsody in Blue” van George Gershwin.

En er is nog meer nieuws over die film. Omdat de auteursrechtelijke termijn voor deze film sinds 1 januari van dit jaar is verstreken. Je kunt ‘m gewoon legaal downloaden, streamen, vertonen en zelfs gebruiken voor eigen projecten (zoals remixen of documentaires) zonder dat er nog toestemming voor nodig is. Het legaal downloaden van de film kan bijvoorbeeld hier.
En hierboven. Niet eerder kon ik via mijn eigen site een complete speelfilm van 1 uur en 40 minuten aan bieden. Bijna honderd jaar terug in de tijd!

Zie ook: Public Domain Day marks the end of copyright protection for famous films, books and music

Het onvermijdelijke einde

Gepubliceerd op 12 maart 2026

De dood van David Bowie en Freddie Mercury kwam onverwacht omdat ze hun ziekte verborgen hielden. Hoe anders was dat met de vroegtijdige dood van andere muzieklegendes als Whitney Houston, George Michael en Amy Winehouse.
Artiesten van de buitencategorie die stuk voor stuk bezweken onder de last van wereldwijde roem. We waren allemaal getuige van hun met drank, pillen en ander drugs omgeven ondergang in slow-motion.

*Voor de zekerheid maar even v.l.n.r: Whitney Houston,*
*George Michael en Amy Winehouse*

Het bekendste voorbeeld is natuurlijk Michael Jackson die zich voegde bij zijn broers en met hun eerste single als The Jackson 5 (‘I want you back‘) direct wereldwijd een superster was. Voor de goede orde: hij was toen 11 jaar.

Zonder hier gelijk weer een hele bibliografie te willen gaan schrijven: Na zijn getroebleerde kinderjaren werd Michael Jackson als jongvolwassen man zo mogelijk nóg succesvoller met zijn grensverleggende album Thriller, dat met 70 miljoen (!) exemplaren uitgroeide tot het meest succesvolle muziekalbum allertijden.

Daarna kwamen de berichten over Michael Jackson die zijn huid liet bleken, in zuurstof-tanken sliep en zijn eigen pretpark ‘Neverland’ liet bouwen. En over de kinderen die daar logeerden en zelfs het bed met hem deelden. Michael Jackson, de King of Pop, was zich van geen kwaad bewust zoals blijkt uit dit interview.

Vertaling: “Waarom kun je je bed niet delen?
Het meest liefdevolle wat je kunt doen, is je bed delen met iemand.”

Michael Jackson werd tijdens zijn leven herhaaldelijk beschuldigd van seksueel misbruik van minderjarigen, met als hoogtepunt een rechtszaak in 2005. Het was een ongekend mediaspektakel. Hij werd weliswaar op alle punten vrijgesproken, maar sindsdien belandde ‘Wacko Jacko’ in een vrije val.

This Is It!
Groot is de verbazing als Michael Jackson op een persconferentie in Londen plots een reeks van 50 (!) concerten aankondigt: This Is It!
Was dat zijn idee? De druk tijdens wekenlange repetities is immens. “Ik heb pijn”, zei Jackson in die hectische weken tegen zijn lijfarts Conrad Murray. Hij vroeg (en kreeg) – zoals uit de latere rechtszaak tegen Murray bleek – steeds meer propofol toegediend.

Laatste audiofragment
In de onlangs in Engeland uitgezonden 4-delige serie ‘The Trial’ is een huiveringwekkend audiofragment te beluisteren dat afkomstig is van de iPhone van Michael Jackson’s lijfarts. Het fragment is authentiek en kwam ook ter sprake in CNN’s verslag van de zitting tegen Conrad Murray.

Zes weken na deze opname – de allerlaatste keer dat de gekwelde artiest is te horen (buiten de beelden van de repetitie) – werd Michael Jackson dood aangetroffen op zijn bed in één van zijn woningen aan 100 North Carolwood Drive in Los Angeles.

Michael Jackson spreekt langzaam en bijna onverstaanbaar, maar zegt hier “When people leave my show,
I want them saying ‘I’ve never seen anything like this in my life. He’s the greatest entertainer in the world”.

Terug naar Hoggar

Gepubliceerd op 10 maart 2026

Door de politieke onrust in Mali moest de band uitwijken naar Algerije. Op hun tiende studioalbum Hoggar is te horen dat het muzikale rebellenleger van Tinariwen de wapens nog altijd niet neergelegt. Na 25 jaar is op het album ook mede-oprichter Liya Ag Ablil (Diarra) weer te horen. De cirkel is rond.

Tinariwen nam Hoggar op in de stad Tamanrasset, omringd door vrienden van vroeger, bij het Hoggar-woestijngebergte: een plek waar de oprichters in 1979 begonnen met musiceren, als vluchtelingen en strijders voor het behoud van de Toearegcultuur. complete artikel

Staren naar de maan

Gepubliceerd op 5 maart 2026

Ik weet niet wat het is, maar mensen maken liever kleurrijke foto’s van en met de zon overdag, dan van andere hemellichamen die in de avond of de nacht zijn te zien. Misschien koester ik daarom wel die paar bijzondere momenten dat het minder populaire broertje van de zon zich schuchter door de Haagse avondlucht begeeft.

En ik maakte er op de mooiste momenten wél een foto van. Kijkwijzer: ik heb alleen wat licht- en kleuraanpassingen moeten toepassen, maar géén AI bewerking. En heb ook geen dure camera maar alleen m’n smartphone. Het is een kwestie van op het juiste moment naar buiten kijken en je telefoon bij de hand hebben.

Feest in Chinatown

Gepubliceerd op 22 februari 2026

In Den Haag wonen ongeveer 10.000 tot 11.000 mensen van Chinese herkomst. Na Amsterdam en Rotterdam heeft Den Haag daarmee de grootste populatie inwoners met een Chinese migratieachtergrond in Nederland.

Den Haag heeft ook een officieel aangewezen Chinatown (rond de Wagenstraat en Gedempte Gracht), wat een van de belangrijkste culturele en commerciële centra voor de Chinese gemeenschap in Nederland is. En dat was afgelopen zaterdag goed te merken.

‘Drive & Walk’ bioscoop

Gepubliceerd op 15 februari 2026

De term walk-through-bioscoop kenden we nog niet, maar wie eerder deze maand vanaf acht uur ’s avonds tot in de nacht door het Haagse Westeinde liep, weet inmiddels wat het inhoudt. Op de ramen van tien historische panden in de straat waren de meest uiteenlopende experimentele films en videowerken te zien.

Het Sleepy Eyes Film Festival verraste wandelaars met 15 internationale (korte) films en videokunstwerken. Het doel, in de woorden van de organisatoren: “Tijdens Sleepy Eyes wordt de aandacht even omgeleid, de tijd bevroren, de blik vertraagd of juist versneld. De openbare ruimte wordt voor even een plek voor eigen gedachten en persoonlijke ervaringen.”

In gesprek met CoPilot

Gepubliceerd op 11 februari 2026

Sluipenderwijs raak ik steeds meer ‘in gesprek’ met bekende AI-chatbots als ChatGPT, Gemini (Google) en Copilot (Microsoft). Aanvankelijk alleen als ik op zoek was naar feitelijke informatie, maar toen ik onlangs wilde weten waarom het album ‘In The Blue Light’ zo weinig wordt genoemd als een hoogtepunt uit het oeuvre van Paul Simon kwam CoPilot met een verrassend inhoudelijk antwoord.

Een paar dingen spelen mee:

Het is een herinterpretatie-album. Veel mensen verwachten nieuw materiaal, terwijl Simon hier juist oud werk opnieuw vormgeeft. Dat trekt automatisch een kleiner publiek.

De arrangementen zijn verfijnd, bijna kamermuziek. Voor luisteraars die houden van zijn meer verhalende of ritmische werk voelt dit album minder “typisch Paul Simon”.

Het is een laatcarrièreplaat. Veel fans haakten na Graceland of Rhythm of the Saints af en volgen zijn latere werk minder intensief.

De instrumentatie, de gastmuzikanten, de nieuwe invalshoeken op oude nummers — het is muziek die langzaam groeit bij herbeluistering.

AI-chatbot CoPilot vervolgt: “Er is een kleine maar enthousiaste groep luisteraars die dit album juist ziet als een van zijn meest volwassen, coherente werken. Alleen… die groep is niet zo luid aanwezig online. ‘In The Blue Light’ is zo’n album dat níet veel lawaai maakt, een plaat die meer fluistert dan schreeuwt, en dat soort werk krijgt zelden de grootste aandacht in commentsecties”, aldus het volledig geautomatiseerde antwoord op mijn vraag. Ik had het niet beter kunnen verwoorden.